ΟΡΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΟΔΟΥ

Πότε η εκκλησιαστική σύνοδος είναι και αποδεικνύεται αληθώς Ορθόδοξος Σύνοδος; Όταν συντρέχωσιν οι εξής συνοδικοί όροι.

Α’) Όταν οι συνερχόμενοι εις σύνοδον2 είναι Ορθόδοξοι και κατά το φρόνημα και κατά την ομολογίαν, «ου γαρ οίον τε συνόδω συναριθμηθήναι τους περί πίστιν ασεβούντας»1, λέγει ο άξιος Πατριάρχης Αλεξανδρείας Μέγας Αθανάσιος. Δηλαδή, δεν δύνανται εν Ορθοδόξω Συνόδω να συναριθμηθώσιν ως Ορθόδοξοι συνοδικοί οι ασεβούντες περί την πίστιν.

Β’) Δεν δύνανται να συγκαθήσωσιν εν Ορθοδόξω Συνόδω ως Ορθόδοξοι συνοδικοί οι διατελούντες υπό κατηγορίαν επί κακοδοξία «παρά αξιοπίστων ανθρώπων»2.

Γ’) Εν Ορθοδόξω Συνόδω δεν επιτρέπεται να αποσιωπάται διαφωνία τις επί ζητήματος πίστεως. «Χρη γαρ πρώτον πάσαν περί της πίστεως διαφωνίαν εκκόπτεσθαι και τότε την περί των πραγμάτων έρευναν ποιείσθαι»1.

Δ’) Διο εν Ορθοδόξω Συνόδω «ουδέ πρέπει προκρίνεσθαι πράγματος εξέτασιν της περί πίστεως εξετάσεως»1.

Ε’) Εν Ορθοδόξω Συνόδω ο ορθόδοξος λόγος πρέπει να είναι παντελώς ελεύθερος. Ούτε εν ονόματι του χρόνου να περιορίζηται, ούτε παρά του προεδρεύοντος να καταστέλληται, ουδέ δια του προγράμματος να περιστέλληται, μηδέ υπό πολιτικής εξουσίας να δεσμεύηται. Μάλιστα εν Ορθοδόξω Συνόδω «ου πρέπει τω καιρώ δουλεύειν, αλλά τω Κυρίω»3. Και ουδείς δικαιούται να εκφοβίζη τους συνοδικούς, καθ’ ότι «μόνον ο του Θεού φόβος αρκεί και η των Αποστόλων διάταξις»1.

Κοσμά Αιτωλού για τους Εβραίους

Λόγια του Κοσμά του Αιτωλού:

«Τον παλαιόν καιρόν οι Εβραίοι εθανάτωσαν όλους τους προφήτας, όλους τους δικαίους διδασκάλους· χιλιάδες φορές άφησαν τον Χριστόν και επροσκύνησαν τον διάβολον, και τόσον, οπού έκαμαν ένα μοσχάρι και το επροσκυνούσαν δια θεόν, καθώς το έχουν έως την σήμερον. Και τώρα το αυτό είνε να συναναστρέφεσαι και να πραγματεύεσαι, να τρώγης και να πίνης με τον διάβολον. Ετόλμησαν και εσταύρωσαν και τον Χριστόν μας. Ο Πανάγαθος εις όλα αυτά τους εφύλαγε, του εσκέπαζεν. Εκαρτέρησεν ο Κύριος ύστερα από την σταύρωσίν του τριάντα χρόνια να μετανοήσουν, αλλά δεν μετενόησαν. Τότε τους κατηράσθη, του αφώρισε, τους ωργίσθη και αφήκε τον διάβολον μέσα εις την καρδία των, καθώς τον έχουν έως σήμερον. Εσκοτίσθησαν, έφυγον από όλον τον κόσμον κα επήγαν εις την Ιερουσαλήμ. Σηκώνει ο Θεός τον βασιλέα από την παλαιάν Ρώμην και πολιορκεί τους Εβραίους μέσα εις την Ιερουσαλήμ, και οι πατέρες και αι μητέρες έσφαζον τα τέκνα των και τα έτρωγον· ο διάβολος θέλει να τρώγουν οι γονείς τα τέκνα των, και όχι ο Θεός.

Ακούετε, αδελφοί μου, ο άνθρωπος τι κακόν παθαίνει όταν αμαρτάνη και τον εγκαταλείψη ο Θεός; Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος. Μεγάλην ευσπλαχνίαν έχει ο Θεός, αλλά έχει και μεγάλην οργήν· και καθώς επαίδευσε τους Εβραίους, παιδεύει και ημάς, ανίσως και δεν κάμνωμεν καλά.

Βάνει ο Θεός τον βασιλέα μέσα εις την Ιερουσαλήμ και θανατώνει χίλιες εκατόν είκοσι χιλιάδες Εβραίους, και τόσον, οπού έγινε το αίμα ωσάν θάλασσα. Τριάντα φλωρία επώλησαν οι Εβραίοι τον Χριστόν μας, τριάντα εις το φλωρί επώλησεν ο Χριστός μας χίλιες χιλιάδες Εβραίους. Εσύ έμαθες και πωλείς τον Χριστόν, και εκείνος δεν ημπορεί να σε πωλήση;

Το Άγιο Βάπτισμα

«Ὁ Θεός ἐγένετο ἄνθρωπος, ἴνα ἠμεῖς γενοίμεθα ὅ,τι Αὐτός ἐστίν»

Στο άγιο Βάπτισμα λαμβάνει χώρα ένας θάνατος και μία ανάσταση, μία γέννηση, αναγέννηση. Θάνατος πρώτα, γι’ αυτό και πρέπει να βουτιέται όλος ο βαπτιζόμενος στο νερό της κολυμβήθρας, διότι το βούτηγμα αυτό συμβολίζει το θάνατο.

Ποιο θάνατο; Το θάνατο του παλαιού ανθρώπου της αμαρτίας. Νεκρώνεται, ενταφιάζεται στην κολυμβήθρα, πεθαίνει ο αμαρτωλός άνθρωπος. Φεύγει τότε από μέσα του, εξαλείφεται το προπατορικό αμάρτημα και ελευθερώνεται ο άνθρωπος από το κράτος της αμαρτίας, παρότι και μετά το βάπτισμα μένει μία κάποια κλίση και ροπή προς το κακό.

Και μένει αυτή η κακή κλίση και ροπή, για να αγωνίζεται ο Χριστιανός και επιτυγχάνει και με δικές του δυνάμεις και προσπάθειες την αναγέννησή του. Πάντως από την ιερή κολυμβήθρα και με την τριπλή κατάδυση στο ευλογημένο και αγιασμένο νερό της βγαίνει ο βαπτισθείς νεκρός προς την αμαρτία, αναγεννημένος σε νέα ζωή, αναστημένος στη ζωή του Χριστού, παιδί του Θεού, Χριστιανός πιστός και πολίτης, μέλος της βασιλείας του Θεού, δηλαδή της Χριστιανικής Εκκλησίας.

ΠΑΠΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΑΠΟΦΡΟΝΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΑΙ

«πάντα»3 τα της Εκκλησίας

εκαινοτόμησε και διέφθειρεν ο Παπισμός

Διατί οι καινοτόμοι της αποστασίας επιδιώκουσι την μεταγλώττισιν των ιερών κειμένων των Αγίων Γραφών, της ορθοδόξου θείας Λατρείας ή και άλλων;

Και επειδή, ως έχει αποδειχθή επιστημονικώς υπό της Γλωσσολογίας, παν κλασσικόν κείμενον μεταφραζόμενον αποβάλλει το 90% ή και πλέον της αξίας του1. Ούτω, δια των μεταφράσεων των Γεγραμμένων της Ορθοδοξίας, ο αναγνώστης των βοηθείται μόνον κατά εν 10% περίπου. Και διαβάζει εις τας μεταφράσεις ταύτας, όχι τι ακριβώς έγραψεν ο Θεός δια των Αγίων του Αποστόλων, Ευαγγελιστών, Προφητών και άλλων Αγίων, αλλά τι αντελήφθη ο μεταφραστής, όταν εδιάβαζε το πρωτότυπον κείμενον, δια να γράψη την μετάφρασίν του. Τοιουτοτρόπως, και τα λάθη και αι παρανοήσεις ή και οι πλάναι του μεταφραστού, λόγω ανθρωπίνης αδυναμίας ή κακοδοξίας, εκλαμβάνονται ανυπόπτως ως θείος λόγος, με δεινάς συνεπείας.

 Ούτω, κατά την Αποστολικήν εποχήν και την εποχήν των Αποστολικών Πατέρων των δύο ή τριών πρώτων αιώνων οι Χριστιανοί της Δύσεως εχρησιμοποίουν την ελληνόφωνον εκκλησιαστικήν γλώσσαν. Αλλά από του δευτέρου αιώνος ήρχισαν να εμφανίζονται εκεί μεταφράσεις μερών της Αγίας Γραφής εις την τότε Ιταλικήν, αι οποίαι ωνομάσθησαν Ιτάλα2. Η Ιτάλα είχε τοσαύτα σφάλματα και ελλείψεις, ώστε τον τέταρτον και πέμπτον αιώνα αντικατεστάθη δια της λεγομένης Βουλγάτας2, η οποία εβασίσθη κυρίως, όχι επί του ελληνοφώνου κειμένου της Ορθοδοξίας, αλλά επί του νενοθευμένου εβραϊκού ! Διο και επεκρίνετο2 δια πολλάς ελλείψεις. Ούτω, στερηθέντες οι δυτικοί της γνήσιας Αγίας Γραφής, επλανήθησαν και τελικώς τον ένατον αιώνα έπεσον εις την αίρεσιν του Παπισμού. Ο δε Παπισμός το έτος 1546 δια της εν Τριδέντω ψευδοσυνόδου του ενέκρινε2 την Βουλγάταν, μετά επανειλημένας ματαίας διορθώσεις, ως την Γραφήν της παπικής αιρέσεως. Τοιουτοτρόπως, ο Παπισμός εις την Δύσιν «πάντα»3 τα της Εκκλησίας εκαινοτόμησε και διέφθειρε, μετατρέψας αυτήν εις κόσμον4, όστις «όλος εν τω πονηρώ κείται»5 ! Από δε της εμφανίσεως του ο Παπισμός κακουργών επιχειρεί να διαφθείρη και την Ορθόδοξον Ανατολήν, αλλά ματαίως.

ΤΣΑΚΑΛΙΑ ΛΥΚΟΙ και ΠΡΟΒΑΤΑ

Εσείς της ερήμου της γνώσης θεατές....
λίθος στα μάτια σας ο χριστός, μα ύδωρ αναβλύζει,
ο του λέοντος ο λέων της ερήμου ο γιός, που λύκους και πρόβατα με αγάπη φροντίζει...

εσείς τσακάλια της άλλης όχθης και άλλης γραμμής, εσείς γραμματείς και φαρισαίοι,
δωδεκαθεϊστές και του χριστου Σας μασόνοι ψευτο-θεολόγοι...


Χριστός Ανέστη αληθώς, αληθώς ταχιά και ο Λαός Του.

Μετανοείτε !

Ο ΘΕΟΣ ΓΑΡ ΕΓΓΥΣ !


ιωάννης εν Χριστώ βασιλεύς των πένητων.