ΤΟ ΠΡΟΣΤΑΧΘΕΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη εκκλησιολογία, Εκκλησία και Ορθοδοξία ταυτίζονται. Η Εκκλησία είναι οπωσδήποτε Ορθόδοξη και η Ορθοδοξία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού. Και επειδή ο Χριστός είναι ένας, άρα και η Εκκλησία είναι μία. Γι’ αυτό ποτέ δεν νοείται διαίρεση στην Εκκλησία. Μόνο χωρισμό από την Εκκλησία έχουμε. Σε συγκεκριμένες δηλαδή ιστορικές στιγμές οι αιρετικοί και οι σχισματικοί αποκόπηκαν απ’ αυτήν, κι έτσι έπαψαν να είναι μέλη της.

Η Εκκλησία κατέχει το πλήρωμα της αλήθειας, όχι μιας αφηρημένης αλήθειας, αλλά ενός τρόπου ζωής που σώζει τον άνθρωπο από το θάνατο και τον κάνει ‘’κατά χάριν Θεό’’. Αντίθετα, η αίρεση αποτελεί ολική ή μερική άρνηση της αλήθειας, ένα κομμάτιασμά της, που έτσι παίρνει το χαρακτήρα και την παθολογία μιας ιδεολογίας. Χωρίζει τον άνθρωπο από τον τρόπο υπάρξεως που έδωσε ο Θεός στην Εκκλησία Του και τον θανατώνει πνευματικά.

Τα δόγματα επίσης, τα οποία περικλείουν τις υπερβατικές αλήθειες της πίστεώς μας, δεν είναι αφηρημένες έννοιες και διανοητικές συλλήψεις, ούτε, πολύ περισσότερο, μεσαιωνικός σκοταδισμός ή θεολογικός σχολαστικισμός. Εκφράζουν την εμπειρία και το βίωμα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό, όταν υπάρχει διαφορά στα δόγματα, υπάρχει οπωσδήποτε και διαφορά στον τρόπο ζωής. Κι όποιος υποτιμά την ακρίβεια της πίστεως, δεν μπορεί να ζήσει την πληρότητα της εν Χριστώ ζωής.

Ο Χριστιανός πρέπει να δεχθεί όλα όσα αποκάλυψε ο Χριστός. Όχι ένα ‘’μίνιμουμ’’, αλλά το σύνολο. Γιατί στην ολότητα και την ακεραιότητα της πίστεως διασώζονται η καθολικότητα και η ορθοδοξία της Εκκλησίας.

Οι Παραδεχθέντες Ψευδείς Μεσσίαι

ΨΕΥΔΕΙΣ ΜΕΣΣΙΑΙ

ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ

ΕΔΕΧΘΗΣΑΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΕΥΣΑΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ

Εις τον 130 χρόνον, από Χριστού γεννήσεως ήλθεν ένας Εβραίος ονομαζόμενος Βαρκοχάμ, και ωνομάσθη από τους Εβραίους Βρακόσβα, υιός ψεύδους. Συνελήφθη από τον Αδριανόν, και εθανατώθη. Ούτω λέγει το Ταλμούθ.

Εις τον 434 χρόνον, εις τον καιρόν του Θεοδοσίου του Μικρού, εδέχθησαν δια Μεσσίαν εις την νήσον της Κρήτης Εβραίον τινα, ονομαζόμενον Βαρκοτζίβα.

Εις τον 522 χρόνον, εις τον καιρόν Ιουστινιανού του Πρεσβυτέρου εδέχθησαν ένα ως Μεσσίαν, ονομαζόμενον Δουναάμ Αιθίοπα.

Εις τον 1137 χρόνον, διηγείται ο Μαϊμονείδης, ότι εις την Γαλλίας εδέχθησαν οι Εβραίοι δια Μεσσίαν άνθρωπόν τινα ασεβή, όστις εθανατώθη από τους Γάλλους.

Εις τον 1138, εις την Περσίαν εδέχθησαν έναν Εβραίον δια Μεσσίαν, και εθανατώθη από τον Βασιλέα.

Εις τον 1157 χρόνον, εις την πόλιν της Κορδόβας εις την Ισπανίαν εφάνη Εβραίος τις, και εκηρύττετο δια Μεσσίας. Ούτω λέγει ο ρηθείς Μαϊμονείδης.

Εις τον 1167 χρόνον, εις το Φεσσανόν Βασίλειον Εβραίος τις εκήρυξε τον εαυτόν του δια Μεσσίαν. Ούτω γράφει ο Μαϊμονείδης προς τους Εβραίους της Μασσαλίας. 

Γιατί ο Παπούλιας φορά Ροδόσταυρο; !!! Ποιοι ήταν Οι Ροδοσταυρίτες;

Οι ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΙΤΑΙ

Η Μυστική Εταιρεία των Ρόζενκρόυτσερ (ήτοι των Ερυθροσταυριτών) οφείλει το όνομά της εις τον Γερμανοεβραίον Ροζενκρόυτς, όστις γεννηθείς τω 1378 απέθανε τω 1484, ήτοι εις ηλικίαν 105 ετών.

Μόλις δεκαεξαετής ο Ροζενκρόυτς, επεχείρησε μακράν περιοδείαν εις Τουρκίαν, Αίγυπτον και Αραβίαν, μυηθείς εις την μυστικήν εβραϊκήν εταιρείαν των Καμπαλιστών¹.

Επιστρέψας εις Γερμανίαν ίδρυσε την ρυθείσαν μυστικήν εταιρείαν, η οποία ταχέως εξηπλώθη εν Ευρώπη και συγκατέλεξε μεταξύ των οπαδών της διασήμους άνδρας. Αι συνεδριάσεις αυτής ετηρούντο τόσο μυστικαί, ώστε πολλοί την εθεώρουν ως εταιρείαν φαντασιώδη. Εν τούτοις είναι εξηκριβωμένον, ότι τω 1622 υπήρχον στοαί αυτής εις Χάγην και Παρισίους.

Ο Εβραίος Βαλεντίνος Ανδρεέ συνέγραψε τω 1614 δύο συγγράματα υπό τον τίτλον «Φήμη Αδελφότητος» (Farma Fraternatis) και «Εξομολόγησις Αδελφού Ροδοσταυρίτου» (Confessio fratum Rosa-crucis), εις τα οποία παρέχει πολλάς πληροφορίας περί της μυστικής ταύτης εταιρείας.

Δαβίδ και Ησαΐας ονομάζουν το γένος των Εβραίων "κύνας" !

(απόσπασμα)

Όθεν παρρησία βλέπομεν, ότι δεν έχουσι καμμίαν σύνεσιν πνευματικήν, αλλά μόνον σωματικήν, καθώς ο χοίρος, ο αποβλέπων πάντοτε εις την γην· τοιουτοτρόπως και αυτοί (οι Εβραίοι) μόνον τα γήινα στοχάζονται· καθώς και ο προφήτης Δαβίδ το Εβραϊκόν γένος χοίρους ονομάζει, λέγων. »Άμπελον εξ Αιγύπτου μετήρας, κτλ. και μονιός άγριος κατενεμήσατο αυτήν».

Η εξ Αιγύπτου άμπελος εννοείται, ότι καθώς η Αίγυπτος ήτον γεμάτη με αυτάρκειαν από όλους τους καλούς καρπούς, από άρτον, και από άλλα διάφορα κρέατα, όπου εις διάστημα τετρακοσίων χρόνων, εις δουλείαν όντες, ήτον συνηθισμένοι με εκείνους. Όμως μετά την έξοδον αυτών εξ Αιγύπτου, και μετά παρέλευσιν τεσσαράκοντα χρόνων, καθ’ ον καιρόν διέτριψαν εις την έρημον, ένθα έφαγον άρτον αγγελικόν ουράνιον, όχι διότι επείνασαν τρώγοντες εκείνον, αλλ’ αφ’ ου είδον, ότι εισήλθον εις την γην της επαγγελίας, όπου έρρεε γάλα και μέλι, η οποία εννοείται ως άμπελος καρποφόρος με αυτάρκειαν πλουσιοπαρόχως, και ακόμη περισσότερον καρποφόρος από την Αίγυπτον. Τότε (λέγω) οι Εβραίοι, εξερχόμενοι από τους ερήμους τόπους, ως κάποιοι αγριόχοιροι, ιδόντες τον εαυτόν των εις τόσην αφθονίαν αγαθών, όχι μόνον εδόθησαν εις κάθε ακρασίαν, βοσκήσαντες αυτήν, αλλ’ ελησμόνησαν και τον Θεόν, φροντίζοντες μόνον δια τα σωματικά, ουχί δε και δια τα πνευματικά.

Καθώς και ο Ιησούς Χριστός τους Εβραίους χοίρους ονομάζει, λέγων «Μη βάλετε τους μαργαρίτας έμπροσθεν των χοίρων». Λέγει ακόμη και τούτο «Μη δότε τα άγια τοις κυσί», δηλ. να μη φανερώσωμεν τους θείους λόγους εις τους Εβραίους, δια τους οποίους λέγει ο Δαβίδ ως από προσώπου Χριστού «Ότι εκύκλωσάν με κύνες πολλοί» (Ψαλ. ΚΑ’. Στιχ. 16). Και πάλιν «Επιστρέψουσιν εις εσπέραν, και λιμώξουσιν ως κύων, και κυκλώσουσι πόλιν» (Ψαλ. ΝΗ’. Στιχ. β), το οποίον αληθεύει· επειδή εις την ημέραν της σταυρώσεως όλην την ημέραν δεν έφαγον οι μισόθεοι Εβραίοι.

Χριστιανικό Αίμα στους Γάμους των Εβραίων

Ότε στεφανώνωνται οι Εβραίοι συνηθίζουσιν, ώστε οι νέοι να νηστεύωσιν όλην την ημέραν μη τρώγοντες, ούτε πίνοντες τίποτε· και προς την εσπέραν , αφ’ ου στεφανωθώσιν, έρχεται ο ραββίνος (διδάσκαλος των Εβραίων) και δίδει εις τους δύο, δηλ. εις τον νυμφίον και εις την νύφην ένα αυγόν ψημένον, και αντί άλατος βάλλουσιν εις αυτό στάκτην από πανί καμμένον εις την φωτίαν· δηλ μουσκεύουσι πανί εις αίμα Χριστιανού μαρτυρήσαντος , και καίοντες το πανί, λαμβάνουσιν εκείνην την στάκτην, και την βάλλουσιν εις ένα αυγόν ψημένον· και τρώγοντές το οι νέοι, ο ραββίνος λέγει κάποιας επωδάς· ώστε ούτοι οι νέοι να δυνηθώσι να απατήσωσι τους Χριστιανούς και να τους γνωρίσωσι χάριν οι Χριστιανοί, δια να ημπορέσωσι να τρώγωσιν από τον ιδρώτα των Χριστιανών, καθότι δεν ημπορούν πάντοτε να φονεύωσι Χριστιανούς· και μάλιστα τώρα εις τας ημέρας μας, με το να έγινε γνωστόν τούτο αναμεταξύ εις τους Χριστιανούς, δια τούτο επιμελούνται να απατήσωσι τους Χριστιανούς, και τρώγοντες από τον ιδρώτα του Χριστιανού, ωσάν να έφαγον το αίμα αυτού.

Πηγή: Τα Ιουδαϊκά, ανατροπή της θρησκείας των Εβραίων και των εθίμων αυτών μετ’ αποδείξεων Εκ της Αγίας Γραφής, Ανθρωποθυσίες των Εβραίων, Υπό Νεοφύτου Μοναχού του εξ Εβραίων, Εκδόσεις Μορφές, Αθήνα, σελ. 19, 20.